Do sądu przychodzi się po wyrok, a nie po sprawiedliwość – Behawiorysta – Remigiusz Mróz

Po przeczytaniu ,,Wotum nieufności” uznałam, że czas zmierzyć się z Behawiorystą, o którym słyszałam wiele skrajnych opinii. Jedni mówili, że słabo, że sceny z dziećmi są oburzające, że nie dla ludzi o słabych nerwach. Jeszcze inni wskazywali na przekombinowanie w wątkach, przydługą fabułę i zbytnie fantazjowanie. Znaleźli się także tacy, którzy uważali, że ta część jest zupełnie inna niż wszystkie inne, a przez to wyjątkowa i napisana po mistrzowsku. A co sądzę ja na temat Behawiorysty?

Gdy ludzie sami chcą wymierzać sprawiedliwość…

Gerard Edling, były prokurator, został wydalony dyscyplinarnie ze służby już jakiś czas temu. Tym bardziej nie sądził, że pewnego dnia odbierze telefon od byłej podopiecznej z prośbą o pomoc. Zamachowiec zabarykadował się w przedszkolu – porwał dzieci i wychowawców. Jednocześnie nie wiadomo co chce osiągnąć – jak do tej pory nie przedstawił żadnych żądań. Zdziwienie budzi to, że transmituje całe porwanie w internecie. Edling, jako specjalista od komunikacji niewerbalnej próbuje dociec o co tak naprawdę chodzi porywaczowi. Kiedy mężczyzna odsłania wszystkie karty jest już za późno – od tej chwili każdy, kto obserwuje transmisje w internecie może być sędzią i katem jednocześnie.

behawiorysta

behawiorysta to książka inne niż wszystkie

Remigiusz Mróz ma talent, który pewnie budzi zazdrość wielu pisarzy w środowisku – umie wciągnąć czytelnika w nawet najbardziej brutalny i bezwzględny świat w taki sposób, że ten nie będzie chciał go opuścić ani na minutę. Behawiorysta jest książką dla mnie wyjątkową, ponieważ opowiada o bardzo ważnych rzeczach  – o tym, jakie zło drzemie w nas samych i co się stanie, jeśli źli ludzie dostaną odrobinę więcej władzy niż zazwyczaj. Na co dzień nie zastanawiamy się nad tym, ile w nas samych jest złości, zawiści, zazdrości i innych złych uczuć. Ta powieść niejako zmusza czytelnika do zastanowienia na ten temat.

Fabuła dość przewidywalna a bohaterowie nieudolni

Tutaj niestety się zawiodłam. Po Wotum nieufności, w którym było pełno zwrotów akcji i nieoczekiwanych wydarzeń oczekiwałam, że w Behawioryście również tak będzie. Otóż nie. Powieść jest dość przewidywalna. Co więcej, bohaterowie kompletnie mi nie podeszli. Niekompetencja i bezradność organów ścigania jest tak porażająca, że to aż boli. Modlę się, żeby mnie nigdy nie porwano, bo jeśli tak jest naprawdę, to ten porywacz mnie zdąży dziesięć razy zabić zanim oni mnie znajdą. Ani prokurator Beata ani ekscentryczny Edling nie zdobyli mojej sympatii. Wydawali mi się sztuczni – zwłaszcza nasz behawiorysta.

Mógł być dobry thriller psychologiczny – wyszedł słaby kryminał

Jedynym plasem Behawiorysty jest to, że rzeczywiście wciąga. Fabuła jest pełna niedociągnięć, jednakże nie przeszkadza to w dobrym odbiorze książki. Spodziewałam się jednak po tej powieści czegoś więcej. Najbardziej mi chyba przeszkadzało, że jest przewidywalna. Sama kreacja bohaterów również mi się nie spodobała i mim nadzieję, że w innych powieściach takich błędów już nie będzie.

„Ludzka to rzecz trudzić się, nie boska.” – ,,Krzyżowiec” Grzegorza Wielgusa

Nie mam dobrych doświadczeń z wydawnictwem Novae Res, ale wychodzę z założenia, że każdemu szansę trzeba dać, a debiutantów wspierać trzeba. Tematyka powieści także mnie zainteresowała – wyprawy krzyżowe to temat, który jest mi dość dobrze znany, nie tylko z lekcji historii. Do dnia dzisiejszego historie o Krzyżowcach rozbudzają wyobraźnie wielu czytelników, w tym i moją.

Krzyżowiec

POWIEŚĆ NIETYPOWA i nie dla każdego

Krzyżowiec to powieść wyjątkowa – opowiada o rycerzu, który umarł w bitwie i teraz szuka odkupienia na ziemi. Wyrusza z klasztoru w kierunku Jerozolimy, aby właśnie tam odnaleźć spokój duszy. Tytułowy Krzyżowiec, oprócz tego, że jest martwy, przeklęty i cały poparzony to dodatkowo … nie mówi. Tak, dobrze czytacie. Jest całkowicie niemy. Po drodze do Jerozolimy będzie musiał zmierzyć się z samym sobą i swoją krwiożerczą naturą, napotka wiele przeciwności, które mają umocnić jego mroczną duszę. Czy jego grzechy zostaną odkupione? Czy uda mu się wytrwać?

Niemy bohater pierwszoplanowy

Książka, w której główny bohater jest niemy – hmm, brzmi dość ekscentrycznie, żeby nie powiedzieć, że jest to koncepcja szalona. W dzisiejszych czasach królują powieści z dosłownie przepełnione rozbudowanymi dialogami. W powieści Grzegorza Wielgusa nie ma ich za wiele, co nie każdemu czytelnikowi przypadnie do gustu. Autor jednak nadrabia wszystko barwnymi opisami, które dokładnie odzwierciedlają drogę Krzyżowca.

Niewątpliwie jest to odmiana – czytać powieść, która w niczym nie przypomina powieści historycznych, które czytałam do tej pory. Mamy tutaj bardzo mało dialogów i dużo opisów. Powiem od razu – to nie jest łatwa książka. Na początku miałam spore problemy, aby przystosować się do tego typu konwencji. Ale było warto.

Trochę fantastyki, odrobinę horroru i szczypta historii

Krzyżowiec łączy w sobie wiele  gatunków literackich – pojawiają złe moce, tajemnicze istoty i mordercze pojedynki. Mamy tutaj domieszkę fantastyki, trochę klimatu horroru oraz odrobinę historii, która tylko dodajemy powieści smaku. Grzegorz Wielgus ma dar, który mają nieliczni autorzy – trzeba mieć naprawdę talent, żeby stworzyć ciekawą książkę, podczas gdy główny bohater nic nie mówi. Autor wiedział doskonale, że skoro jego bohater nie mówi, to jego rolą będzie porwać czytelnika czymś innym. I to właśnie robi – pokazuje nam miejsca i wydarzenia w taki sposób, że mamy wrażenie, że bierzemy w nich udział.

Książka trudna, ale warta przeczytania

Krzyżowiec nie jest typową powieścią i jestem przekonana, że wielu mała ilość dialogów zniechęci do dalszego czytania. Osobiście jednak uważam, że warto trochę się pomęczyć, aby odkryć prawdziwą urodę tej powieści i delektować się iście mistrzowskimi, jak na debiutanta, opisami wydarzeń.

Książka już w sprzedaży!

Wiem, pewnie macie mnie dosyć, ale radość i energia mnie rozpiera. 🙂 Od kilku dni w sprzedaży jest moja nowa książka. Temat co prawda trudny, ale uważam, że potrzebny. Coraz więcej ludzi choruje na depresję, a literatury na ten temat nie przybywa. Dlatego z wielką chęcią chce wam przedstawić moje dzieło:

depresja-niewidzialny wróg joanna jankiewicz

Słów kilka o książce

W tym poradniku przedstawiam najważniejsze rodzaje depresji, wskazuje najczęściej spotykane objawy oraz omawiam takie zagadnienia jak nerwica natręctw, depresja anankastyczna, depresja poporodowa, baby blues i psychoza poporodowa. Mówię o tym, że należy zwracać także baczną uwagę nie tylko na osoby chore, ale także na osoby im bliskie, ponieważ najczęściej to właśnie one noszą trudny do zniesienia ciężar jakim jest życie z osobą chorą. W tym poradniku przedstawiam także rożne metody leczenia depresji, odczarowuje mit złego lekarza psychiatry i uzależniających leków, które są bardzo źle postrzegane, często bezzasadnie.

Wydawnictwo Złote Myśli

Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Złote Myśli i z tego miejsca chciałabym podziękować wszystkim, którzy przyczynili się do jej wydania, a w szczególności pani Aleksandrze, która niczym dobry duszek znosiła moje zniecierpliwienie. Nie jest to moja pierwsza i ostrzegam, że nie ostatnia książka tego wydawnictwa, także mam nadzieję, że przy kolejnej również trafię na Panią. 🙂

Depresja – niewidzialny wróg

Mam wielką nadzieję, że dla każdego czytelnika ta pozycja przyniesie coś wartościowego. Po to właśnie ją tworzyłam – żeby pomagać osobom chorym i ich bliskim w zrozumieniu tej choroby. Bo to właśnie w zrozumieniu leży klucz do jej pokonania. Znam wiele osób, którym udało się wygrać z depresją. Jestem pewna, że każdy z moich czytelników ma tą siłę w sobie i może sobie pomóc. Najważniejsza jest jednak wizyta u dobrego specjalisty, bez tego się nie obejdzie. Od wielu lat słyszę, że nie ma w Polsce dobrych lekarzy psychiatrów. Są, tylko trzeba szukać, aż się znajdzie. Wiem, że to trudne, ale jeśli znajdziemy odpowiedniego człowieka to okaże się, że jesteśmy o krok bliżej od wyzdrowienia.  Czego życzę wszystkim osobom, które zmagają się z depresją.

Depresja dziecięca – choroba nieznana

Światowa Organizacja Zdrowia opublikowała w 2014 roku raport dotyczący samobójstw – co 40 sekund na świcie ktoś popełnia samobójstwo. Do 2020 roku ten czas ma skrócić się do 22 sekund, a liczba osób, która chce popełnić samobójstwo wzrosnąć nawet dwudziestokrotnie. Szczególnie szokujące są są statystyki dotyczące najmłodszych – WHO podaje, że samobójstwo to druga, najczęściej spotykana przyczyna śmierci nastolatków. W ostatnich latach coraz więcej młodych osób odbiera sobie życie. Według danych WHO nawet do 20 % dzieci na świecie cierpi na zaburzenia emocjonalne i umysłowe. 10% amerykańskich nastolatków cierpi z powodu depresji. Co piąty przyznaje, że miewa myśli samobójcze.

Samobójstwa Młodocianych- zatrważające statystyki

Statystyki policyjne z ostatnich lat nie pozostawiają żadnych wątpliwości. Samobójstwo jest główną przyczyną zgonów młodzieży.  W 2013 roku zbadano, że ponad 150 dzieci popełniło samobójstwo. Liczba ta z roku na rok rośnie coraz bardziej. W 2012 roku ponad 600 dzieci próbowało odebrać sobie życie. Wiele z nich cierpiało na depresję. .Pytanie ile z nich się leczyło?
depresja dziecięca

Depresja dziecięcia – a co to takiego?

Przez wielu lekarzy i rodziców jest bagatelizowana. Kiedyś pewna matka powiedziała, że jakie dziecko może mieć problemy, żeby mieć depresję. Przecież ma beztroskie życie. Nie musi się o nic martwić. To pokazuje jak niewiele rodzice wiedzą o własnych dzieciach. I nie winię ich za to, bo sama nie wiem jak bym się w takiej sytuacji zachowało. Ta kobieta 10 minut wcześniej usłyszała że jej 8-latek ma depresję. Była w szoku. Nie wiedziała jak sobie poradzić z tą nową dla siebie sytuacją.

Szacuje się, że na depresję cierpi 3 % dzieci w Polsce. Wiele jest źle zdiagnozowanych i nieleczonych. Lekarze bardzo często diagnozują dzieci jak dorosłych, a to błąd. U dzieci depresja może objawiać się inaczej. Nie ma takiej jednostki chorobowej jak depresja dziecięca. Niezaprzeczalny jest jednak fakt, że wiele dzieci choruje na depresję. O wiele częściej chorują dziewczynki, niż chłopcy.

depresja dziecięca

Czym objawia się depresja dziecięca?WSZYSTKO ZALEŻY OD WIEKU

Depresja u dzieci może wyglądać podobnie jak u dorosłego. Zdarzają się jednak przypadki, w których objawy wyglądają zupełnie inaczej. W obu przypadkach mamy do czynienia z gwałtownym i długotrwałym obniżeniem nastroju. Dzieci bardzo często zachowują się agresywnie i autodestrukcyjnie – mogą zdarzyć się przypadki samookaleczania się. Wzrasta także ich drażliwość, co przyczynia się do częstych wybuchów złości. Jeśli lekarz diagnozuje dziecko tak jak dorosłego, to te objawy nie pasują mu do depresji – nie dziwne więc, że diagnozuje je jako nadpobudliwość.  Dzieciom chorującym na depresję trudno utrzymać na dłużej koncentracje, często nie potrafią zapamiętać materiału z zajęć, co powoduje opuszczanie się w nauce. Zdarzają się przypadki moczenia, bólu brzucha, głowy, biegunki czy duszności.

U nastolatków depresja może przybrać zupełnie inną twarz. Znane są przypadki nastolatków, którzy nagle nie chcą wyjść ze swojego pokoju, odczuwają silne lęki, choć wcześniej ich nie mieli. Młodzi ludzie zamykają się w swoim świecie i nie chcą nikogo do niego wpuścić. Czują się niezrozumiani i samotni, wycofują się z kontaktów z innymi ludźmi.

Dlaczego u dziecka pojawiła się Depresja?

Obecnie lekarze nie dysponują wystarczającą wiedzą na temat przyczyn depresji u dzieci. Nic w tym dziwnego, skoro nie do końca wiadomo jak je leczyć, a depresja dziecięca nie jest nawet jednostką chorobową. Podobnie jak u dorosłych, wskazuje się na kilka czynników – społeczne, środowiskowe, biologiczne, genetyczne i psychologiczne. Czynniki psychologiczne i społeczne dotyczą konstrukcji psychicznej dziecka oraz tego, w jakim środowisku społecznym przyszło mu żyć. Dzieci o delikatnej psychice, wrażliwe, są dużo bardziej narażone na zachorowanie. Podobnie jest z dziećmi pochodzącymi z rodzin patologicznych, które doświadczają w domu przemocy. Nie bez znaczenia są także geny, które dostajemy w spadku po rodzicach.

Stały brak specjalistów i literatury

W Polsce mamy niedobór lekarzy psychiatrów, nie mówiąc już o takich, którzy zajmują się problemami dzieci i młodzieży. Niewiele w Polsce jest także książek na ten temat – można tutaj wymienić m.in. książkę Jose Collados’a Zorraquino i Wioletty Radziwiłłowicz, których grafiki wrzucam powyżej. Bardzo ciekawa lektura, polecam każdemu rodzicowi, który niepokoi się zdrowie swojego dziecka. Im większa mamy świadomość, tym szybsza nasza reakcja.

 

Piękna i Bestia w kinach!

Uwielbiam bajki Disneya. Kochałam je już jako mała dziewczynka, z pasją oglądając Pinokia, Bambiego, 101 dalmatyńczyków, Piotrusia Pana i Króla Lwa. Wydaje mi się, że potem żadne bajki, wyprodukowane przez inne wytwórnie, nie pobudziły już tak bardzo mojej wyobraźni. Historia Belli jest mi szczególnie bliska, ze względu na zainteresowanie głównej bohaterki literaturą. Niezrozumiany, wyśmiewany przez mieszkańców małego miasteczka mól książkowy. Do dzisiaj, gdy słyszę pytanie: ,, Co ci daje czytanie?” mam przed oczami Bellę z Pięknej i Bestii, dla której czytanie książek było jak podróże, których nie mogła odbywać na co dzień. Kiedy usłyszałam o tym, że Piękna i Bestia pojawi się na ekranach kin wiedziałam, że nie może mnie tam zabraknąć.  I poszłam sama, bo mój mąż wzgardził tego typu rozrywką. 🙂 Nie wie chłopak co dobre

.Piękna i Bestia

W małym, swojskim miasteczku, położonym we Francji, mieszka młoda, inteligentna dziewczyna o imieniu Bella. Mieszka tam od wielu lat razem z ojcem, który zajmuje się naprawianiem zegarów. Dziewczyna źle się czuje w miejscu, w którym przyszło jej żyć. Pasjami czyta książki, chcąc oddalić się jak najbardziej od szarej i nudnej rzeczywistości. Pewnego dnia jej ojciec zostawia ją samą i wyrusza na jarmark. Nieszczęśliwy wypadek sprawia, że tata Belli odwiedza zamek, w którym mieszka książę zaklęty w Bestię. Bella rusza ojcu na ratunek, nie wiedząc, że po przekroczeniu progu nawiedzonego zamku zmieni się całe jej życie.

NIESAMOWITY GŁOS EMMY WATSON I CHARYZMATYCZNA BESTIA

Pierwszym, pozytywnym zaskoczeniem był głos Emmy Watson. Poszłam na film z napisami, ponieważ mam awersję do polskiego dubbingu. I był to bardzo dobry wybór. Emma śpiewa naprawdę fantastyczne, ma bardzo miły dla ucha, ciepły głos, który idealnie współgra z postacią Belli. Po usłyszeniu jej śpiewu i obejrzeniu gry aktorskiej nie mam żadnych wątpliwości, że wybór aktorki to nie przypadek i postawiono na osobę idealną. Dan Stevens w roli Bestii również pokazuje się z bardzo dobrej strony. Wiele osób podziwia grę aktorską Luke’a Evans’a, który grał Gastona – osobiście uważam, że aktor grający Bestię był dużo bardziej charyzmatyczny, natomiast fakt, faktem – Gaston bywał bardzo zabawny i bardzo dobrze pokazał, że nie wszystko złoto, co się świeci, a potwór kryje się czasami tam, gdzie nie spodziewamy się go ujrzeć.

Świetna muzyka, która zostaje w głowie na długo

Jestem już kilka dni po obejrzeniu filmu i nadal mam w głowie cały soundtrack z Pięknej i Bestii. Muzyka w tym filmie to prawdziwe mistrzostwo gatunku – bałam się, że twórcy zepsują muzykę, którą znałam z bajki. Nic takiego na szczęście się nie stało, a ja mogłam delektować moje uszy cudownymi dźwiękami. Po obejrzeniu filmu z napisami zobaczyłam w internecie jak poradzono sobie w polskim dubbingu z muzyką. I muszę przyznać, że śpiew Bestii robi wrażenie – brawo dla pana Huberta Zapióra. Nieprawdopodobny głos.

Walory edukacyjne w bajkach Disneya

Jak każda bajka Disneya, ta również opowiada o tym, że w każdej osobie może skrywać się ,,bestia”. To nasze uczynki najbardziej nas określają i dobro, które w sobie nosimy. Ktoś może być piękny i bogaty, ale być złym człowiekiem. Nie wierzę co prawda w sprawiedliwość społeczną jak w bajkach Disneya, aczkolwiek głęboko ufam w to, że dobre uczynki wracają do nas ze zdwojoną siłą.  Bardzo dobrze, że są jeszcze bajki, które o tym przypominają, nie tylko dzieciom, ale i dorosłym.

,,Czy wszyscy pisarze są pierdolnięci?!”

Komedia kryminalna nie jest u nas popularnym gatunkiem. Niestety, znam niewielu pisarzy, którzy tworzą tego typu powieści. Tym bardziej ucieszyłam się, gdy wzięłam do ręki pierwszy tom serii Mroczna Strona autorstwa Aleksandra Rogozińskiego. Oczekiwałam przede wszystkim dużej dawki poczucia humoru. Po ciężkim dniu w pracy byłaby jak znalazł. Czy ją dostałam?

Aleksander Rogoziński – KRÓTKO O AUTORZE

Związany z branżą dziennikarską od wielu lat – obecnie redaktor dwutygodnika Party, autor wielu artykułów  o różnej tematyce. Można go także od czasu do czasu oglądać w ,,Maglu Towarzyskim” u boku Karoliny Korwin Piotrowskiej ( swoją drogą uwielbiam ten program). Pierwszą książkę wydał w 2015 roku, była to powieść „Ukochany z piekła rodem”, która z miejsca podbiła serca czytelników i znalazła się na liście bestsellerów EMPIK.com.

Róża Krull rozpoczyna własne śledztwo

Poczytna pisarka kryminałów jest bardzo niezadowolona, kiedy okazuje się, że musi pojechać na zjazd pisarzy, który odbywa się w starym dworku pod Krakowem. Podejrzewa, że umrze tam z nudów, albo upije się na śmierć. Jeszcze nie wie, jak bardzo się myli. Już pierwszego dnia staje się świadkiem morderstwa koleżanki po fachu. Nie może pozbyć się przeświadczenia, że ktoś jej tu podkrada pomysły z jej powieści. Postanawia sama, przy niewielkiej pomocy równie szalonych przyjaciół, odkryć kto jest zabójcą.

Róża Krull

Charakterystyczni bOHATEROWIE

Róża Krull jest bohaterką obok której nie można przejść obojętnie. Podejrzewam, że jednych irytuje, a drudzy ją kochają. Ja po przeczytaniu powieści sama nie wiem jakie mam w stosunku do niej odczucia. Chwilami wydaje się tak nieporadna, że to aż śmieszne. Z drugiej strony w wielu momentach wykazuje się nie lada odwagą ( choć niektórzy by to nazwali głupotą) i postanawia sama wytropić zabójcę. Mimo gracji słonia w składzie porcelany Róża radzi sobie całkiem nieźle i wprowadza do powieści naprawdę wiele dobrego humoru, który udziela się także czytelnikowi.

Wątek kryminalny na poziomie

Intryga może i nie jest za bardzo rozbudowana, ale nie o to w tej powieści chodzi żeby być drugą Bondą i walić po 800 stron. Powieść jest, jak na dzisiejsze standardy, krótka, lecz nie ujmuje jej to w żaden sposób. Zawiera wszystko to, co lubię w czarnych komediach – odrobinę dreszczyku, oraz szczyptę dobrego humoru. Czekam z niecierpliwością na kolejne tomy z Różą Krull w tle, a ,,Do trzech razy śmierć” polecam każdemu wielbicielowi gatunku.

 

 

 

 

Polska polityka w smutnym wydaniu – Wotum nieufności Remigiusza Mroza

Wstyd się przyznać, ale to moje pierwsze spotkanie z panem Remigiuszem Mrozem i jego twórczością. Taka wielbicielka kryminałów jak ja nie powinna się do tego publicznie przyznawać. No cóż, trudno, stało się. Mogę tylko powiedzieć na swoje usprawiedliwienie, że mam bardzo małe zaufanie do polskich twórców powieści kryminalnych i musiałam się przemóc i przygotować psychicznie. Pytanie tylko, co mi z tego wyszło?

Remigiusz Mróz, Wotum nieufności, wyd. Filia, s. 624

Co się stanie, gdy marszałek sejmu obudzi się z wielką luką w pamięci, w nieznanym wcześniej pokoju hotelowym, znajdującym się gdzieś na wygwizdowie? Wiadomo jedynie, że to tylko początek problemów. Czy marszałek Daria Seyda przypomni sobie, co się stało w tę noc? Tymczasem Patryk Hauer, młody polityk prawicy, próbuje zrozumieć czy śmierć jednego Polaka i działania najwyższych urzędników w państwie mają ze sobą jakikolwiek związek. Tą dwójkę dzieli absolutnie wszystko – podejście do rodziny, etyki, moralności i polityki. Połączy za to jedna, tajemnicza sprawa śmierci jednego człowieka, którą oboje będą chcieli wyjaśnić za wszelką cenę.

wotum nieufności

Nie na darmo książki tego pana nazywane są majstersztykami. Na własne oczy przekonałam się, co to znaczy po mistrzowsku stworzyć fabułę. Na ogół książki political fiction mnie nie grzeją. Tak właściwie to ja nie lubię polityki. Co mnie podkusiło żeby coś takiego wziąć do ręki? Nie mam bladego pojęcia. Ale wiem jedno. Zatonęłam w tej książce. Od pierwszej chwili autor wciągnął mnie w wir intryg, hipokryzji, twardej i bezkompromisowej polityki. To było nie tylko ciekawe – to chwyta za gardło i nie daje na chwilę odpuścić.

Ani chwili wytchnienia

Najlepszą cechą tej powieści są emocje. Jest ich tyle, że nie sposób zaczerpnąć tchu. Były momenty, że śmiać mi się chciało, bo przez chwilę był już spokój, a tutaj nagle znowu coś się dzieje. Mróz nie daje czytelnikowi chwili wytchnienia. Przez moment ma się wrażenie, że spokój to dla autora ujma na honorze – u niego w książkach musi się dziać i to tak, że wszystko się trzęsie. I rzeczywiście tak jest. Akcja goni akcję, bohaterowie są doświadczani na różne sposoby i wikłani w coraz trudniejsze do opanowania i dziwniejsze sytuacje. Powiem szczerze – gdybym była na miejscu tych ludzi chyba bym usiadła i się popłakała z bezsilności.

Wyidealizowana bohaterka

Jedno, jedyne zastrzeżenie mam do głównej bohaterki, Darii Seydy. Jest tak strasznie wyidealizowana, że to aż boli. Jakim cudem ta baba znalazła się w polityce? Takie pytanie zadawałam sobie niemalże przez całą książkę i nijak nie udało mi się na nie odpowiedzieć. Zapewne był to celowy zabieg autora żeby pokazać jakieś światełko w tym tunelu zła – polityka w tej książce jest tak straszna i brudna, że czytelnik ma ochotę się umyć zaraz po jej przeczytaniu. Pani Seyda wnosi lekki zefirek nadziei, aczkolwiek nie wiem czy takie osoby w polityce w ogóle jeszcze istnieją. Mam co do tego spore wątpliwości.

Podsumowanie

Wotum nieufności to bardzo dobra powieść, pełna emocji i wielokrotnych zwrotów akcji, od których zapewne niejednemu czytelnikowi zakręci się w głowie. Polecam zwłaszcza osobom, które lubią grzebać w polskiej polityce współczesnej. Spotkanie z bohaterami tej powieści będzie dla nich rozrywką na wiele chłodnych wieczorów.

Czy okładka jest ważna? Kilka słów o projektowaniu okładki.

Jednym z elementów prac wydawniczych jest projektowanie okładki. To bardzo przyjemny proces, głównie dla autora, który zyskuje możliwość zobaczenia jak jego dziełu nadaje się charakter i kształt. Jak wygląda współpraca wydawnictwa z autorem na tym polu?

okładka

Propozycje okładki od wydawnictwa

Jeśli współpracujemy z wydawnictwem i to w jego gestii jest stworzenie okładki to bardzo prawdopodobne, że pewnego pięknego dnia dostaniemy do akceptacji kilka wzorów okładki. Szczerze mówiąc uwielbiam wybierać okładkę do książki, którą sama stworzyłam. Jest w tej czynności coś, co mnie w jakiś sposób cieszy i uskrzydla, czasami nawet motywuje do dalszej pracy. Nie wiem czemu tak jest, nie do końca potrafię to ująć w słowa, ale tak właśnie się czuję, kiedy widzę propozycje okładek. Zazwyczaj autor dostaje od 3 do 5 propozycji. Jeśli trafi nam się płodny grafik to dostaniemy nawet 10. Pozostaje nam tylko wybrać którąś i posłać odpowiedź do wydawnictwa.

A co jeśli żadna okładka mi się nie spodoba?

Czasami dzieje się i tak, że żadne okładki do nas nie przemawiają. No bywa, nie wszystko nam się musi podobać. Mamy wtedy prawo powiedzieć, że te propozycje nam się nie podobają i prosimy o jeszcze jakieś. Oczywiście nie przesadzajmy, nie bądźmy wybredni dla zasady i nie marudźmy nad dwudziestą okładką. Jestem pewna, że z dwudziestu projektów da się coś wybrać. Jeśli mimo to żaden projekt nam się nie podoba to mamy dwie drogi – wybrać któryś projekt, który do nas nie przemawia, ale ujdzie w tłoku ( nie polecam – mamy być zadowoleni z efektu a nie umiarkowanie zadowoleni) albo podążyć jeszcze inną drogą.

Współpraca z niezależnym grafikiem

Zdarzyło mi się raz, że musiałam skorzystać z tego sposobu, ponieważ okładki wydawnictwa do mnie absolutnie nie przemawiały. Zwyczajnie napisałam do niego wiadomość, że poszukuję twórcy okładki do mojej książki. Musiałam nakreślić o czym jest fabula, jaki to typ literatury i poruszyć inne, podstawowe tematy. Jest to opcja droższa, bo w tym wypadku to autor płaci grafikowi, a nie wydawnictwo. Ale powiem wam jedno – warto tą drogą podążyć, jeśli nie macie już innego wyjścia. Koszt zrobienia okładki w kilku formatach to od 1000 do nawet 3000 zł.

Dlaczego okładka jest ważna?

Bo to pierwsze co widzi czytelnik, gdy sięga waszą powieść z półki. Wiem, że nie powinno się oceniać książki po okładce, ale nie czarujmy się – duża część czytelników tak robi. Potem patrzy na opis z tyłu. Ten powinien go zaciekawić na tyle, że czytelnik będzie chciał przeczytać książkę Jak skojarzy autora to fajnie. Jak nie, to jeszcze zajrzy na notę o autorze. Ale okładce przyjrzy się wnikliwie. Dlatego warto ją dopracować i spędzić nad nią trochę więcej czasu.

Jeśli macie jeszcze jakieś pytania na temat projektowania okładki lub innego procesu wydawniczego, to dajcie znać. Chętnie odpowiem, jeśli tylko będę potrafiła. 🙂

Cechy, które zrobią z ciebie dobrego pisarza

Wiele razy słyszałam już to pytanie. Zadawano mi je w wielu rożnych kombinacjach i odmieniano przez wszystkie możliwe przypadki. Kiedyś zapytano mnie także, czy każdy może pisać. Wielu twórców odpowiada, że każdy, dając przy tym nadzieje wielu osobom, które nigdy nie będą pisać książek. Nie dlatego, że nie umieją. Znam kilku pisarzy, którzy tworzą wspaniałe opowieści, jednak ich książki nigdy nie zostały wydane. Leżą w szufladzie i czekają. A oni sami zadają sobie pytanie: dlaczego?

Pisarz musi być wytrwały

Nie jest łatwo pisać książki. I mówię to ja, która wydała ich już trzy ( w sumie to dwie, ale trzecia niedługo się ukaże). Są dni kiedy zamiast weny jest jedynie smutek. Nie potrafisz napisać ani jednego zdania, pisanie cię męczy, a wiesz, że powinieneś COŚ napisać. COKOLWIEK. Ale nie idzie. Wielu ludzi wtedy jest złych, postanawia rzucić pisanie i klnie na czym świat stoi. Uważają, że zawiedli jako pisarz, nie umieją tworzyć i w ogóle co oni sobie myśleli, że się tego podjęli. Te uczucia są normalne. Przeżywa je wielu twórców minimum raz w roku.  I dlatego właśnie pisarz nie powinien łatwo się zniechęcać. A demotywować go będzie absolutnie wszystko – to, że koleżanka pisarka wydała książkę, a jego wciąż się kurzy, to, że dzieci przeszkadzają mu w pisaniu, to, że żona nie daje mu w spokoju tworzyć, to, że wydawnictwa mu nie odpowiadają na zapytania ofertowe i bieduje, to, że nie ma weny i od miesiąca nie napisał ani jednego zdania. Takie dni będą się zdarzać. Czytelnikom się wydaje, że praca pisarza jest miła i niezbyt stresująca. A już na pewno dochodowa. Oj, moi drodzy i tu się bardzo mylicie, ale to temat na osobny post. W każdym razie wytrwałość przyda się debiutantowi w nadmiarze.

pisarz

 

Pisarz musi być cierpliwy

Po raz kolejny wydawnictwo odrzuciło twoją książkę? Znowu żadne wydawnictwo nie odpowiada na twoje zapytanie? Piszesz już tyle lat i jak dotąd nie wydałeś ani jednej książki? Zastanawiasz się co jest z tobą nie tak? Zanim Andrzej Pilipiuk wydał swoją pierwszą książkę musiało minąć dobrych kilka lat. Joanne K. Rowling zanim wydała Harrego Pottera przeszła niemalże wszystkie wydawnictwa w Wielkiej Brytanii. Nikt nie chciał wydać sagi o małym czarodzieju z blizną na czole. Dopiero małe wydawnictwo postanowiło zaryzykować i dać szansę debiutującej autorce. Musisz zrozumieć jedną rzecz. Wydawanie książek to jest biznes. Jeśli wydawca czuje, że finanse włożone w wydanie twojej książki mu się nie zwrócą przy sprzedaży, to jej nie wyda. Bo nie będzie ryzykował. Dlatego wydawnictwa rzadko dają szansę debiutantom. Nie znaczy to jednak, że żaden debiutant nie ma szansy na wydanie książki. To nieprawda. Osobiście głęboko wierzę, że jeśli książka jest dobra, to zostanie wydana. Ale do tego musisz uzbroić się w cierpliwość. Katarzyna Bonda kiedyś powiedziała, że zanim zaczęła poważnie zarabiać na byciu pisarką musiała wydać kilka mniej poczytnych książek, żeby w pewnym momencie napisać bestseller i stać się jedną z najbardziej poczytnych pisarek. Każdy pisarz musi uzbroić się w cierpliwość i pokorę. Może nie dzisiaj, nie jutro, nie za rok czy dwa. Zawód pisarza jest piękny pod jednym względem – bestseller możesz wydać w każdym wieku. 🙂

Pisarz musi być pracowity i sumienny

Gdy pracuję nad książką tworzę harmonogram działań. Zakładam między innymi kiedy skończę pierwszy rozdział, ile znaków dzisiaj napiszę. To bardzo dyscyplinuje. Ale tylko osoby, które są sumienne i robią zawsze to, co sobie założyły. Uważam, że każdy pisarz powinien trenować swój warsztat, w ten czy inny sposób. Niektórzy prowadzą bloga, inni cały czas piszą książki, jeszcze inni jeżdżą na kursy. Nie neguje żadnego z tych sposobów – każdy jest dobry, aby poprawić i ulepszyć swoje pióro. Oczywiście znam takich pisarzy, którzy pracują wyrywkowo – przez 3 miesiące napiszą kilka rozdziałów, potem długo, długo nic i na końcu znowu ciąg. Jeśli im to pasuje to nie ma problemu, widocznie taki mają system pracy. Często pytacie mnie co trzeba zrobić, żeby zostać pisarzem. Kochani, odpowiedź jest bardzo prosta – pisać, pisać i jeszcze raz pisać. Bez szkolenia swojego warsztatu daleko nie zajedziecie – chyba, że urodziliście się do bycia pisarzem i macie to w genach. Warto także dużo czytać, to pomaga. Zwiększamy w ten sposób nie tylko zasób słownictwa, rozwijamy naszą wyobraźnię i znajdujemy inspirację. Ale przede wszystkim trzeba się stale pilnować i samemu motywować do pracy – jesteście sami sobie sterem i okrętem – nikt tego za was nie zrobi!

Na koniec fajny cytat, który gdzieś mi się napatoczył. Idealnie oddaje mój charakter. 🙂 A wasz?

Chciałem powiedzieć światu tylko jedno słowo. Ponieważ nie potrafiłem tego, stałem się pisarzem.

Stanisław Jerzy Lec, Myśli nieuczesane, Wydawnictwo Literackie

Sztuka kochania – kilka słów prawdy o seksie

To, że ponad pięćdziesięcioletnia kobieta w charakterystycznej chustce na głowie zburzyła tak misternie budowany spokój PRL-owskich władz nie ulega wątpliwości. Pozostaje pytanie: czy była zwykłą skandalistką, która lubiła szokować, czy może naukowcem z krwi i kości, który przede wszystkim pragnął znaleźć odpowiedzi na nurtujące pytania i pomóc przy tym innym kobietom, które nie miały się do kogo zwrócić ze swoimi problemami? Po przeczytaniu Sztuki kochania uważam, że w w każdym z powyższych cech charakteru Wisłockiej jest ziarno prawdy. Ta pani lubiła szokować, nie panowała nad językiem, odczuwała niepohamowany głód miłości ( niektórzy dzisiaj nazywają to nimfomanią). A nade wszystko lubiła odkrywać i wiedzieć. I to właśnie to ostatnie pragnienie zaprowadziło ją do wydania Sztuki kochania.

Sztuka kochania

O książce ostatnio zrobiło się bardzo głośno, a to za sprawą filmu opartego na jej podstawie, w którym główną rolę zagrała Magdalena Boczarska, podobno świetnie wcielając się w rolę głównej bohaterki. Nie wiem czy to prawda, filmu nie widziałam, ponieważ od lat pozostaje wierna zasadzie, że najpierw książka potem ewentualnie film. Być może kiedyś go obejrzę i porównam.

Słów kilka o autorce biografii

Szukając informacji o Violettcie Ozminkowski uznałam, że to musi być skromna kobieta, bo coś mało o niej słychać, a i szukanie w Internecie w efekcie nie dało zbyt wielu informacji. Przez wiele lat pracowała jako dziennikarka w ,,Newsweeku”, była szefową działu ,,Społeczeństwo”. Współtworzyła wiele ciekawych projektów – m.in. biografię Marka Edelmana, wywiadu rzeka z Grzegorzem Miecugowem. Redagowała także książkę Moniki Jaruzelskiej. Dodatkowo wyczytałam na Pudelku, że nie zaproszono jej na premierę ,,Sztuki kochania” (trochę słabo, zwłaszcza, że to ona napisała książkę, na podstawie której powstał ten film) poczuła się pokrzywdzona, ale przeproszono ją i o konflikcie zapomniano.

Czy Wisłocka taka straszna, jak ją malują?

Nie mam najmniejszych wątpliwości, że Sztuka kochania była na tamte czasy czymś nie do pomyślenia. Czytając ją dzisiaj nie wywołuje u mnie takich emocji, przez pierwszą część książki byłam nawet trochę zirytowana tym, że tak mało się dzieje. Wisłocka prowadziła smutne życie, biorąc pod uwagę standardy dzisiejszych kobiet. Całkowicie podporządkowana mężowi, uwikłana w jakieś dziwne relacje z przyjaciółką, których nie mogłam kompletnie zrozumieć ani zaakceptować. Pierwsza część biografii całkowicie mnie do tej kobiety zniechęciła. jedyne co w niej podziwiałam to pęd do wiedzy, który podsycał jej mąż. To chyba było jedyne, co w tym człowieku było dobre. Podejrzewam, że to dzięki niemu w dużej mierze Wisłocka zaszła tak daleko w karierze naukowej.

Dopiero po dłuższym czasie widzimy jak w głównej bohaterce coś się zmienia. Nie chodzi tutaj tylko o to, że wreszcie poczuła wolność i postanowiła pójść sobie pohasać nago po łące ( to taka metafora, w rzeczywistości nie hasała. Nago może i owszem, ale nie po łące). Kobiety, które przez wiele lat żyły pod dyktando drugiej osoby są niesamowicie tłamszone. Wszelkie ich potrzeby i emocje są spychane na dalszy plan, ponieważ liczą się tylko uczucia tej drugiej osoby. Nie dziwie się więc, że od pewnego momentu czytelnik może zobaczyć jak zmieniał się charakter Wisłockiej i uwalniała się z niej długo tłumiona namiętność. Książka jest bardzo wartościowa pod względem psychologicznym – to studium postaci to gratka dla kogoś, kto się tym tematem faktycznie interesuje.

Rewolucja seksualna w Sztuce kochania

Najbardziej w tej biografii podobało mi się to, w jaki sposób Wisłocka została pokazana jako lekarz i naukowiec. Kiedyś jej powiedziano, że lekarz powinien być w pierwszej kolejności człowiekiem, dopiero potem lekarzem i ona z tej informacji wyciągneła naukę i wdrażała w życie. Naprawdę pragnęła nauczać i pomóc kobietom, które nie odczuwały przyjemności z seksu. Wtedy nie miał kto ich uświadamiać, bo temat budził zgorszenie. Takie panie były pozostawiane same sobie. Po wydaniu Sztuki kochania to się zmieniło. Dowiedziały się, że to normalne, że niektóre kobiety nie odczuwają przyjemności ze stosunku. Grunt to znaleźć przyczynę, która może leżeć absolutnie wszędzie. Tak nie musi być zawsze. Wisłocka opowiadała także bardzo dużo o antykoncepcji, o której wtedy prawie wcale nie mówiono. To naprawdę byłe Rewolucja i to przez duże R. Najbardziej ciekawe, z mojego punktu widzenia, są fragmenty, które opowiadają o tym, jakie Wisłocka i wydawnictwo mieli trudności z wydaniem książki w Polsce ( przecież musiała przejść cenzurę). Ostatecznie książkę wydano (i sprzedano w 7 milionach egzemplarzy w wielu krajach na całym świecie!), lecz problemy nie przestały się nawarstwiać. Ale to nie zamknęło ust ,,gorszycielki” i ,,Hitlera w spódnicy” jak nazywano autorkę Sztuki kochania. Nadal leczyła, uświadamiała i pomagała wszystkim kobietom, które tego potrzebowały. I za to trzeba ją naprawdę cenić, chociaż jej biografia nie powala na kolana. 🙂